Dag van de ZZP'er: over successen en fuck-ups

Als (parttime) zelfstandige zonder personeel is er nu eigenlijk een 'dag' voor mij, namelijk de Dag van de ZZP'er. Op zaterdag 7 april mocht ik samen met een een vriend en mede-startende ondernemer welgeteld 15 minuten genieten van een gesponsord eersteklas reisje van Utrecht naar Amersfoort. Tevens de eerste echt warme dag van het jaar, dus een beetje balen deed ik ook wel.

Dansen met Evert

Deze dag is, volgende de organisatie, hét zzp-event van het jaar waar je écht bij moet zijn. Heel veel verschillende sprekers, uiteraard een informatiemarkt en de uitreiking van de Freelancer of the Year Awards. Ik moet bekennen: met Jörgen Raymann als dagvoorzitter, partners als NS, Volkswagen Mini, KVK en LinkedIn (en nog veel meer) en ruim 20 sprekers, stond er inderdaad een prima programma! Dus daar stond ik dan, niet in het zonnetje, wel dansend met Evert van der Zee, klaar om te luisteren naar interessante verhalen, tips en informatie die ik kan gebruiken om als freelancer succesvol te zijn.

Jij faalt, ik faal, iedereen faalt

Ik nam deel aan sessies over netwerken, sales, mindset en geluk. Ondanks de verschillende onderwerpen viel het me op dat iedere spreker in de geringe 45 minuten die hij of zij had nadruk legde op succes en falen. 'Accepteer fuck-ups en vier successen'. Een aantal dagen na het event bleef iets in mij knagen wanneer ik aan die boodschap dacht. Ken je dat gevoel dat wanneer iets zó vaak tegen je wordt gezegd, het een punt van geloofwaardigheid passeert? Dat je, net als bij Tel Sell denkt: vriend, wie probeer je nu eigenlijk te overtuigen? Jezelf of mij?.

Het is geen verkeerde boodschap. Hij klopt. We falen allemaal wel eens in het leven, zowel ondernemers, als 'gewone' mensen. Maar is het nodig om er zoveel nadruk op te leggen? Helpt dat mij als zzp'er? Is het nodig dat iedere zzp'er zichzelf ervan overtuigd dat falen oké is? Is het überhaupt nodig om in termen van falen en succes te praten?

Faal ik of mijn oordeel

Iets een succes of een mislukking vinden, is het geven van een subjectief oordeel. Ik ben nogal kritisch voor mezelf (tot aan het onredelijke toe) en vind dat ik op heel veel momenten gefaald heb, terwijl anderen het daar niet mee eens zijn. Heb ik gefaald als ik een 7 haal voor een examen? De meeste mensen vinden waarschijnlijk van niet, het beoordelingssysteem ook, maar toch kan ik vinden van wel. Misschien omdat ik naar een 8 streefde, misschien omdat het alsnog het laagste cijfer van de klas is. Wat moet ik nu doen? Accepteren dat ik gefaald heb en gewoon doorgaan?

Everybody knows that Aristotelian two-value logic is fucked.
— Philip K. Dick, VALIS

Labels en hokjes

Nu zijn we als mens altijd al geneigd om in hokjes te denken en dingen te labelen. Daar zijn we ontzettend goed in en het is ook zeker niet altijd fout. Zo zegt prof. dr. Daniël Wigboldus dat een hokjesgeest juist functioneel is. Hoe meer ik echter of het accepteren van fuck-ups nadenk, hoe meer ik geloof dat we zakelijke ontwikkelingen niet in hokjes van successen en mislukkingen moeten stoppen. Het wringt, omdat het resultaat van die gedachte enorm uiteen kan lopen.

Stel: een vriendin probeert af te vallen, maar eet op een avond een hele reep chocolade én een zak chips op. Was dat een succes? Waarschijnlijk niet. Heeft zij gefaald? Misschien wel, maar die ene avond bepaalt niet of zij haar streefgewicht behaalt. Wat moet ze doen? Accepteren dat ze een fout heeft gemaakt en de volgende dag de draad weer oppakken? Of niet accepteren dat deze vreetbui, een fuck-up, oké was en zichzelf een schop onder geven om de volgende dag weer de draad op te pakken. Of maakt ze zichzelf helemaal kapot door het niet te accepteren en wordt de kans op nog een snack attack hierdoor groter?

Sta stil en ga door

Ik geloof dat we moeten stoppen met het labelen van successen en mislukkingen. Stoppen met accepteren of niet accepteren. Ik hoor te vaak het excuus dat falen er nu eenmaal bij hoort. Een te simpele acceptatie zonder enige reflectie. En daar zit denk ik het knelpunt en het nare onderbuikgevoel. Alles sprekers tijden het event spraken alleen over acceptatie, maar nooit over wat acceptatie inhoudt. Het accepteren van een fuck-up heeft alleen nu als je ook daadwerkelijk iets leert van die gebeurtenis. Dat doe je niet door doodleuk door te gaan met waar je mee bezig was, maar juist door even stil te staan.

Bovendien denk ik dat ondernemen sowieso een stuk leuker wordt wanneer je niet constant de woorden fuck-up, mislukking en falen te horen krijgen. Het leven loopt inderdaad niet altijd op rolletjes. Analyseer elke gebeurtenis, maar plak er geen label op. Ga door, maar vergeet niet te leren.